Porównanie do gramatyki eskimoskiej
Choć aleucki wywodzi się spośród tego samego języka, co języki eskimoskie, to te dwaj grupy wyewoluowały w do znoju odmienne okolica i różnią się współcześnie istotnymi cechami typologicznymi. Aleucka fleksja została wysoko uproszczona w stosunku do pierwotnego systemu, kto musiał określać praeskimo-aleucki: o w jakim stopniu w językach eskimoskich dopełnienia są wyrażane morfologicznie, do tego stopnia aleucki opiera się prędzej na sztywnym szyku.
W odróżnieniu od momentu języków eskimoskich, aleucki nie jest językiem ergatywno-absolutywnym. osoba i dopełnienie nie mają w aleuckim odmiennych sufiksów w zależności od przechodniości; domyślnie oba zawierają sufiksy Absolutivu, a jeżeli jedynka element zdania zostaje opuszczony, obojętnie od momentu tego, czyli odnosił się mąż do czasownika, czyli rzeczownika, orzeczenie przyjmuje sufiks anaforyczny, a osoba – Relativu.
Wspólną cechą typologiczną aleuckiego i języków eskimoskich jest polisyntetyczna morfologia derywacyjna, której "efektem ubocznym" są po wielokroć niezmiernie długie słowa:
- Ting adalu-usa-naaĝ-iiĝuta-masu-x̂ta-ku-x̂.
mnie okłamywać-kogo-próbować-ponownie-może-Perfekt.-Terazn.-3Sg.
'Może stopniowy raz chciał mnie oszukać.'
(Bergsland 1997: 123)